Tatlandırıcılar arasındaki farklar

"Tatlandırıcı" başlığı altında birbirinden çok farklı maddeler toplanıyor. Dört ana grup var.

1. Şeker ve şeker türevleri

Beyaz şeker, esmer şeker, hindistan cevizi şekeri, bal, akçaağaç şurubu, pekmez, agave.

Burada yaygın bir yanılgı var: doğal olan otomatik olarak daha iyi değil. Bal ve akçaağaç şurubu az miktarda mineral içeriyor ama kalori ve kan şekeri etkisi açısından şekerden belirgin biçimde farklı değil.

Agave şurubunun fruktoz oranı yüksek; glisemik indeksi düşük olsa da bu onu otomatik olarak daha iyi bir seçenek yapmıyor.

2. Şeker alkolleri

Eritritol, ksilitol, maltitol, sorbitol.

Kalori değeri şekerden düşük ve kan şekerini daha az etkiliyorlar. Ancak sindirim tarafında yaygın bir yan etkileri var: şişkinlik ve gaz. Maltitol ve sorbitol bu konuda en çok şikâyet edilenler; eritritol genellikle daha iyi tolere ediliyor.

Ksilitol köpeklere toksik — evde köpek varsa dikkat gerekiyor.

3. Yoğun tatlandırıcılar

Stevia, aspartam, sukraloz, asesülfam-K.

Şekerden yüzlerce kat tatlı oldukları için çok küçük miktarda kullanılıyorlar; kalori katkıları ihmal edilebilir düzeyde.

Gıda otoriteleri tarafından belirlenen günlük alım sınırları içinde güvenli kabul ediliyorlar. Stevia bitkisel kaynaklı; tadında bazı kişilerin fark ettiği metalik bir arka nota var.

4. Meyve temelli

Hurma ezmesi, ezilmiş muz, elma püresi.

Tatlılıkla birlikte lif de getiriyorlar. Fırın ve çiğ tariflerde işe yarıyorlar ama tatlılık dereceleri düşük ve tarifin nemini değiştiriyorlar.

Nasıl seçilir?

• Fırın tarifinde şeker yapıyı da etkilediği için birebir değişim çoğu zaman çalışmıyor.
• İçecekte yoğun tatlandırıcılar en pratik.
• Çiğ tatlıda hurma ezmesi hem tatlandırıyor hem bağlıyor.

Asıl mesele

Tatlandırıcı değiştirmek, tatlı isteğinin kendisini değiştirmiyor. Alımı kademeli azaltmak, damak tadını birkaç haftada gerçekten değiştiriyor.

Ayrıntı: şeker bağımlılığı nedir.